6-تنفس: تنفس صحیح یکی از مهم ترین رکن های کوهنوردی است تنفس باید از طریق دیافراگم یا همون آبگاه بدن انجام شود ، به این دلیل که وقتی شما از قسمت بالایی شش هاتون استفاده می کنید سبب می شود تا شانه های شما یک حرکت خیلی کوچک به سمت بالا داشته باشد که این حرکت در کوتاه مدت خیلی شما رو اذیت نمی کند ولی وقتی شما یه کوله که مثلا 15 کیلو وزن دارد را روی شونه هاتون دارین هر حرکت اضافه موجب از دست دادن انرژی بدن شما می شود ،پس همیشه و در همه جا سعی کنید از طریق دیافراگم بدنتون تنفس کنید تا انرژی بدنتون بی خودی از دست نرود.
7-استراحت های میانی:هر کوهنوردی می باید بعد از هر 1.5 تا 2 ساعت پیماش کوه ، 10 تا 15 دقیقه استراحت کند و همه هم فکر می کنند که باید رد این مدت زمان در جایی به صورت نشسته استراحت کنند ولی استراحت درست در میان برنامه برای اینکه بدن نفس تازه کند و آماده ادامه پیمایش شود به این صورت است: در نیمه اول زمان استراحت سعی کنید بنشیند یا بدن را در یک حالت که فک میکند خستگی تون از بین می رود قرار دهید نیمه دوم استراحت را در حلت ایستاده و در حین انجام حرکات کششی انجام دهید تا سبب به جریان افتادن خون در تمامی ماهیچه های بدنتون شوید و زمانی که می خواهید به ادامه پیمایش خود بپردازید یکدفعه ضربه به ماهیچه ها وارد نشود.
8-تعریق: همیشه سعی کنید رد کوهنوردی از عرق کردن دوری کنید، این مبحث سبب شد تا من مثلث خطر را برای شما شرح بدم:
در این مثلث که یک گوشه آن را رطوبت تشکیل می دهد می توان گفت یکی از خطرناک ترین مسائل در پیمایش کوه وجود رطوبتی است که بدن را در بر می گرد، نمی دونم تا به حال چقدر در مورد مسئله هیپوتری اطلاع بدشت آورده اید ولی من فقط در یک کلام می توانم بگم که هیپوترمی یعنی افت ناگهانی دما و انرژی بدن به علت وجود رطوبت و سرما که در خود این مطلب عوامل متعددی دخیل است ولی مهمترین علت بروز آن سرما و رطوبت است که سبب مرگ کوهنورد می گردد(در مباحث آموزشی بعدی به طور کامل به مبحث هیپوترمی می پردازیم)
پس سعی کنید تا حد الامکان از تعریق جلوگیری کنید و تا به مرز هیپوترمی نزدیک نشوید.
9- همنورد : اول همنورد خوب هم از لحاظ روحی وهم از لحاظ جسمی می تواند به انسان کمک کند از لحاظ روحی به این دلیل که شخص می تواند با امید واری هایی که به انسان می دهد باعث قوت قلب شود و از لحاظ جسمی به این دلیل که بار برنامه بین افراد پخش می شود ، پس سعی مکنید لااقل با افرادی کوه بروید که از فضای کوهستان لذت ببرید نه زجر بکشید . دوم حداقل تعداد همنورد در کوهستان می باید 4 نفر باشد که در گذشته به غلط به افراد گفته می شد که 3 نفر باشند ، چهار نفر به این دلیل که اگر فردی مصدوم شد یک نفر پیش او باشد و دونفر دیگر برای کمک به منطقه های امدادی یا به افراد دیگر مراجعه کند ( در حین رفتن به سمت یافتن کمک نیز باید این احتمال را داد که شاید این دونفر نیز یکی از آن ها مصدوم شود.)
در ادامه باز هم اگر مطالبی خواندم که مناسب این بحث بود باز هم به اشتراک می گذارم ولی در مبحث آموزشی بعدی سعی میکنم که مثلث خطر و هیپوترمی را بیشتر باز کنم.
